Ανάγκη ανατροπής του μύθου της αριστεράς
Με την ευκαιρία της ανάδειξης νέας ηγεσίας της Νέας Δημοκρατίας, είναι πολλοί εκείνοι που κάνουν λόγο για ανάγκη επανεξέτασης των ιδεολογικών της αρχών. Πρόκειται για επιπόλαιη εκτίμηση, η οποία, παραβλέπει ότι, οι ιδεολογικές αρχές της Νέας Δημοκρατίας επικρατούν σήμερα σε όλες τις ευνομούμενες και ανεπτυγμένες δημοκρατικές χώρες της υφηλίου. Η πρόταξη της ελευθερίας ως απόλυτης αξίας, η διαμόρφωση θεσμών που εδραιώνουν το δημοκρατικό πολίτευμα και την δημοκρατική συνείδηση των πολιτών, η επικράτηση της φιλελεύθερης οικονομίας της αγοράς, η διαρκής διεύρυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης και η εμπέδωση της έννομης τάξης και της εθνικής ασφάλειας, αποτελούν το σταθερό ιδεολογικό – πολιτικό πλαίσιο, εκεί όπου η έννοια της προόδου δεν αποτελεί, απλώς, ηχηρό προπαγανδιστικό καρύκευμα του ανούσιου αριστερού λόγου, αλλά συνιστά καθημερινή, δυναμική και έμπρακτη, επιδίωξη.
Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι η αναθεώρηση ή η επανεξέταση των ιδεολογικών αρχών της Νέας Δημοκρατίας, αλλά η συστηματική διάδοσή τους, η εμπέδωσή τους και η επιβολή τους στην συνείδηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Με άλλα λόγια, το βασικό εμπόδιο για την επικράτηση και στην χώρα μας των προαναφερομένων αρχών, που, σε όλη την υπόλοιπη ανεπτυγμένη οικουμένη, αποτελούν αδιαπραγμάτευτα κεκτημένα, είναι η, μέχρι σήμερα, ασθενική προβολή και υπεράσπισή τους, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Γεγονός, που σφράγισε ολόκληρη την μεταπολιτευτική περίοδο και συνέβαλε αποφασιστικά στην καλλιέργεια και επικράτηση των νοσηρών φαινομένων, τα οποία οδήγησαν στην σημερινή κρίση. Αυτή ακριβώς η ιδεολογική κυριαρχία είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε (και επιχειρεί να εδραιωθεί) η πολιτική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγεσίας του. Το ότι ο Αλ. Τσίπρας εξαπάτησε, με κυνισμό και θράσος, τρεις φορές (σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα) τον ελληνικό λαό, μέσα σε εννέα μήνες και παρ’ όλα αυτά εγκρίθηκε η πολιτική του, επιβεβαιώνει την άποψη αυτή. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι, η τριπλή θριαμβευτική επιδοκιμασία του ΣΥΡΙΖΑ από την λαϊκή βούληση, οφείλεται, όχι στην ορθότητα και την αποτελεσματικότητα των επιλογών του, αλλά στην «πειθώ» του αριστερού λόγου. Του λόγου δηλαδή, ο οποίος παρακάμπτει τον ορθολογισμό και την κριτική σκέψη, απεχθάνεται την υπευθυνότητα, την ειλικρίνεια και την αλήθεια, απευθύνεται κατ’ αποκλειστικότητα στο θυμικό και στο συναίσθημα, χρησιμοποιεί κατά κόρον το ψεύδος, την υποκρισία και την παραπλάνηση, και κυριαρχείται από δογματισμούς, ιδεοληψίες, αφορισμούς, καταγγελίες, υποσχέσεις και νεφελώδη οράματα.
Με αυτά τα δεδομένα, η ανασυγκρότηση της Νέας Δημοκρατίας προϋποθέτει την ουσιαστική, θαρραλέα και αποτελεσματική αντιμετώπιση της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς, με στόχο την ανατροπή των παγιωμένων στην ελληνική κοινωνία, δογματισμών και ιδεολογημάτων, που συνθέτουν τον μύθο της αριστεράς.
Ο μύθος της αριστεράς απαρτίζεται από ένα πλέγμα αναχρονιστικών αντιλήψεων που, κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, έχουν εμποτίσει την συνείδηση της κοινής γνώμης και έχουν αναγορευθεί σε προτάγματα καθολικής αξίας και ισχύος. Ο κρατισμός, η εχθρότητα προς το κεφάλαιο, τις επενδύσεις, την επιχειρηματικότητα και τον ανταγωνισμό, η συνδικαλιστική ασυδοσία, ο συντεχνιακός μαξιμαλισμός των πάσης μορφής εξωφρενικών διεκδικήσεων, ο εκχυδαϊσμός του πανεπιστημιακού ασύλου και η μετατροπή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε χώρους αλητείας, ανομίας και ιδεολογικής τρομοκρατίας, η επιβολή ισοπεδωτικής νοοτροπίας και αναξιοκρατικής λογικής στην δημόσια διοίκηση, η αντικατάσταση της ατομικής πρωτοβουλίας και της προσωπικής ευθύνης από την γραφειοκρατική αδιαφορία και απάθεια, η υποβάθμιση της κοινωνικής γαλήνης και ηρεμίας, η τρομακτική ανισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών, η περιφρόνηση και ο χλευασμός της νομιμότητας, η εξαθλίωση του δημοσίου χώρου, με την «δικτατορία» των graffiti, την καταστροφική μανία των καταληψιών και την ναρκωμένη αισθητική της πλειοψηφίας των πολιτών, η προσβολή συμβόλων (σημαία, σταυρός, μνημεία κλπ.) και αξιών (πατριωτισμός, εθνική συνείδηση, ορθόδοξη παράδοση, ιστορική μνήμη κλπ.) είναι μερικές, μόνο, από τις παγιωμένες, χάρη στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, αντιλήψεις, που πρέπει να ανατραπούν ριζικά και οριστικά. Μαζί τους πρέπει να εξοβελισθούν από την καθημερινότητά μας, οι πομφόλυγες, που συνθέτουν το φωτοστέφανο της «αγιοσύνης» της αριστεράς, όπως η "ηθική της ανωτερότητα", το "ηρωικό αγωνιστικό πνεύμα" των οπαδών της, η "άσπιλη ειλικρίνεια" των προθέσεών της και ο "μαρτυρολογικός χαρακτήρας" των πεπραγμένων της…
Χωρίς την ανατροπή του αριστερού μύθου, δεν είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση. Όμως, αυτή η προσπάθεια ανήκει σε ηγέτη που, με τον δυναμισμό του, την μαχητικότητά του, την επιμονή του και την αποφασιστικότητά του, θα μιλήσει στην συνείδηση των πολιτών και θα εμπνεύσει την λαϊκή αφύπνιση, ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, που μοιάζουν εγκλωβισμένοι στα αριστερόστροφα ψευδο-διανοήματα… Είναι προφανές ότι, η προσπάθεια αυτή, που θα είναι τιτάνια, δεν μπορεί να γίνει από την παλαιά γενιά. Επειδή δεν είμαστε αριστεροί, για να υποβαθμίζουμε και να ισοπεδώνουμε τα πάντα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τις προσπάθειές της και την προσφορά της. Και να είμαστε ευγνώμονες, που διατήρησε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και σήκωσε το βάρος της αναπόδραστης ήττας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως οι περιστάσεις και οι συγκυρίες απαιτούν πολλά βήματα, γρήγορα, δυναμικά και αποφασιστικά, προς τα εμπρός. Βήματα που πρέπει να γίνουν από την επόμενη γενιά, η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεν ευθύνεται για την ανοχή της παράταξης στην ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Η επόμενη γενιά, άφθαρτη και αμέτοχη των τριβών και των εντάσεων του παρελθόντος, μπορεί και πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μπορεί και πρέπει να δώσει την μάχη των ιδεών, να υπερβεί δυναμικά τον συντηρητισμό της κυβερνώσας αριστεράς και να εμπνεύσει στους νέους όραμα και προοπτική ελευθερίας, ανάπτυξης και ανοικτών ευρωπαϊκών οριζόντων.-
Συνεπώς, το ζήτημα δεν είναι η αναθεώρηση ή η επανεξέταση των ιδεολογικών αρχών της Νέας Δημοκρατίας, αλλά η συστηματική διάδοσή τους, η εμπέδωσή τους και η επιβολή τους στην συνείδηση της νεοελληνικής κοινωνίας. Με άλλα λόγια, το βασικό εμπόδιο για την επικράτηση και στην χώρα μας των προαναφερομένων αρχών, που, σε όλη την υπόλοιπη ανεπτυγμένη οικουμένη, αποτελούν αδιαπραγμάτευτα κεκτημένα, είναι η, μέχρι σήμερα, ασθενική προβολή και υπεράσπισή τους, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Γεγονός, που σφράγισε ολόκληρη την μεταπολιτευτική περίοδο και συνέβαλε αποφασιστικά στην καλλιέργεια και επικράτηση των νοσηρών φαινομένων, τα οποία οδήγησαν στην σημερινή κρίση. Αυτή ακριβώς η ιδεολογική κυριαρχία είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίχθηκε (και επιχειρεί να εδραιωθεί) η πολιτική ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ και της ηγεσίας του. Το ότι ο Αλ. Τσίπρας εξαπάτησε, με κυνισμό και θράσος, τρεις φορές (σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και ένα δημοψήφισμα) τον ελληνικό λαό, μέσα σε εννέα μήνες και παρ’ όλα αυτά εγκρίθηκε η πολιτική του, επιβεβαιώνει την άποψη αυτή. Είναι ηλίου φαεινότερο ότι, η τριπλή θριαμβευτική επιδοκιμασία του ΣΥΡΙΖΑ από την λαϊκή βούληση, οφείλεται, όχι στην ορθότητα και την αποτελεσματικότητα των επιλογών του, αλλά στην «πειθώ» του αριστερού λόγου. Του λόγου δηλαδή, ο οποίος παρακάμπτει τον ορθολογισμό και την κριτική σκέψη, απεχθάνεται την υπευθυνότητα, την ειλικρίνεια και την αλήθεια, απευθύνεται κατ’ αποκλειστικότητα στο θυμικό και στο συναίσθημα, χρησιμοποιεί κατά κόρον το ψεύδος, την υποκρισία και την παραπλάνηση, και κυριαρχείται από δογματισμούς, ιδεοληψίες, αφορισμούς, καταγγελίες, υποσχέσεις και νεφελώδη οράματα.
Με αυτά τα δεδομένα, η ανασυγκρότηση της Νέας Δημοκρατίας προϋποθέτει την ουσιαστική, θαρραλέα και αποτελεσματική αντιμετώπιση της ιδεολογικής ηγεμονίας της αριστεράς, με στόχο την ανατροπή των παγιωμένων στην ελληνική κοινωνία, δογματισμών και ιδεολογημάτων, που συνθέτουν τον μύθο της αριστεράς.
Ο μύθος της αριστεράς απαρτίζεται από ένα πλέγμα αναχρονιστικών αντιλήψεων που, κατά την διάρκεια της μεταπολίτευσης, έχουν εμποτίσει την συνείδηση της κοινής γνώμης και έχουν αναγορευθεί σε προτάγματα καθολικής αξίας και ισχύος. Ο κρατισμός, η εχθρότητα προς το κεφάλαιο, τις επενδύσεις, την επιχειρηματικότητα και τον ανταγωνισμό, η συνδικαλιστική ασυδοσία, ο συντεχνιακός μαξιμαλισμός των πάσης μορφής εξωφρενικών διεκδικήσεων, ο εκχυδαϊσμός του πανεπιστημιακού ασύλου και η μετατροπή των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων σε χώρους αλητείας, ανομίας και ιδεολογικής τρομοκρατίας, η επιβολή ισοπεδωτικής νοοτροπίας και αναξιοκρατικής λογικής στην δημόσια διοίκηση, η αντικατάσταση της ατομικής πρωτοβουλίας και της προσωπικής ευθύνης από την γραφειοκρατική αδιαφορία και απάθεια, η υποβάθμιση της κοινωνικής γαλήνης και ηρεμίας, η τρομακτική ανισορροπία μεταξύ δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των πολιτών, η περιφρόνηση και ο χλευασμός της νομιμότητας, η εξαθλίωση του δημοσίου χώρου, με την «δικτατορία» των graffiti, την καταστροφική μανία των καταληψιών και την ναρκωμένη αισθητική της πλειοψηφίας των πολιτών, η προσβολή συμβόλων (σημαία, σταυρός, μνημεία κλπ.) και αξιών (πατριωτισμός, εθνική συνείδηση, ορθόδοξη παράδοση, ιστορική μνήμη κλπ.) είναι μερικές, μόνο, από τις παγιωμένες, χάρη στην ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, αντιλήψεις, που πρέπει να ανατραπούν ριζικά και οριστικά. Μαζί τους πρέπει να εξοβελισθούν από την καθημερινότητά μας, οι πομφόλυγες, που συνθέτουν το φωτοστέφανο της «αγιοσύνης» της αριστεράς, όπως η "ηθική της ανωτερότητα", το "ηρωικό αγωνιστικό πνεύμα" των οπαδών της, η "άσπιλη ειλικρίνεια" των προθέσεών της και ο "μαρτυρολογικός χαρακτήρας" των πεπραγμένων της…
Χωρίς την ανατροπή του αριστερού μύθου, δεν είναι δυνατή η έξοδος από την κρίση. Όμως, αυτή η προσπάθεια ανήκει σε ηγέτη που, με τον δυναμισμό του, την μαχητικότητά του, την επιμονή του και την αποφασιστικότητά του, θα μιλήσει στην συνείδηση των πολιτών και θα εμπνεύσει την λαϊκή αφύπνιση, ιδιαίτερα των νέων ανθρώπων, που μοιάζουν εγκλωβισμένοι στα αριστερόστροφα ψευδο-διανοήματα… Είναι προφανές ότι, η προσπάθεια αυτή, που θα είναι τιτάνια, δεν μπορεί να γίνει από την παλαιά γενιά. Επειδή δεν είμαστε αριστεροί, για να υποβαθμίζουμε και να ισοπεδώνουμε τα πάντα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τις προσπάθειές της και την προσφορά της. Και να είμαστε ευγνώμονες, που διατήρησε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και σήκωσε το βάρος της αναπόδραστης ήττας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως οι περιστάσεις και οι συγκυρίες απαιτούν πολλά βήματα, γρήγορα, δυναμικά και αποφασιστικά, προς τα εμπρός. Βήματα που πρέπει να γίνουν από την επόμενη γενιά, η οποία, σε κάθε περίπτωση, δεν ευθύνεται για την ανοχή της παράταξης στην ιδεολογική κυριαρχία της αριστεράς. Η επόμενη γενιά, άφθαρτη και αμέτοχη των τριβών και των εντάσεων του παρελθόντος, μπορεί και πρέπει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Μπορεί και πρέπει να δώσει την μάχη των ιδεών, να υπερβεί δυναμικά τον συντηρητισμό της κυβερνώσας αριστεράς και να εμπνεύσει στους νέους όραμα και προοπτική ελευθερίας, ανάπτυξης και ανοικτών ευρωπαϊκών οριζόντων.-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου