Αλέξη μου. Αγόρι μου. Πρωθυπουργέ μου. Ξέρεις πόσο σε αγαπάω. Άκου, αγόρι μου. Πίστεψέ με. Δεν το έχεις. Με τα ξένα τσιτάτα. Τις ξένες γλώσσες. Γενικώς. Των ελληνικών συμπεριλαμβανομένων. Δεν το έχεις, αγόρι μου. Μην το ζορίζεις. Εντάξει. Είμαι κι εγώ σχολαστικός. Τι "άκουσον μεν, πάταξον δε", θα μου πεις, τι "πάταξον μεν, άκουσον δε". Δεν είναι έτσι. Εάν σηκώσει κάποιος το μπαστούνι του να σε χτυπήσει -όπως ο Ευρυβιάδης τον Θεμιστοκλή- κι εσύ του πεις "χτύπα με, αλλά άκουσέ με" σημαίνει ότι τα λόγια σου υπερτερούν του ξύλου που θα φας. Εάν το πεις ανάποδα σημαίνει πως ΑΞΙΖΟΥΝ το ξύλο που θα φας. Σαν το φατούρο που έτρωγε ο Τζανετάκος. Γι' αυτό σου λέω, Αλέξη μου. Μην το σκαλίζεις. Δεν το έχεις. Ασ' το να πάει στο διάολο. Όπως με τον Frozen War. Τη στροφή 360 μοιρών. Δεν το έχεις, αγόρι μου. Χώνεψέ το. Μην ξανοίγεσαι στα βαθιά. Πλατσούρισε εκεί που πατώνεις. Στα μνημόνια. Στους συνενόχους για τη διαιώνιση των μνημονίων. Μεταξύ των οποίων, δεν μπορεί, θα συνυπολογίζεις πλέον τον εαυτό σου. Στα βατά θέματα. Στα σιγουράκια. Με την αγάπη μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου